Auteursarchief: Danielle Huisman

Op vaderdag 16 juni a.s. organiseren we het Baby & Peuter Kunstfestival. Wij vroegen daarom aan acteur, presentator, tekstschrijver en kinderboekenschrijver Joris Lutz of hij als gastcurator een minitentoonstelling voor ons wilde maken.  Lutz zei ‘ja’ en dook onze collectie in. We stelden hem gelijk een paar vragen. Zijn Keuze van… is vanaf nu te zien in onze expo!

Jij bent gastcurator van Kunstuitleen Rotterdam en mag je favoriete kunstwerken uit onze collectie selecteren. Waarom heb je ja gezegd?
Omdat ik kunst mooi en belangrijk vind en omdat er heel veel mooi werk bij jullie zit. Ook omdat ik vereerd ben…

Was het lastig om een keuze te maken?
Zeer lastig. Ik ben er wel 3x doorheen gegaan en wilde niet 2 stukken van 1 kunstenaar kiezen.

Hoe vond je het om door de collectie te spitten?
Heerlijk! Ik zou het iedereen aanraden.

Kun je wat vertellen over je keuze?
Die keuze probeer ik gevoelsmatig te maken. Ik probeer heel snel een reactie op een werk te geven. Daarna ga ik namelijk nadenken en dat doe ik liefst zo kort mogelijk. Je weet toch ook binnen de seconde of je verliefd wordt op iemand?!

Heb je zelf ook kunst in huis?
Ik heb veel werk van mijn opa Anton Rooskens in huis maar ook van Paulus van de Hereplaats. Daarnaast een te gekke poster van Andy Warhol die mijn zus (ondertekend!) uit NY meenam in de jaren ’70.

Van welke kunst hou je?
Ik hou van de laatste ontdekkingen. Laatst was ik bij Museum More in Gorssel en was helemaal verrukt van de collectie die daar te zien was!

En wat vind je helemaal niks?
Dat kan ik slechts vaststellen als ik ervoor sta. Wel een hoop…

Wat vind je eigenlijk van Kunstuitleen Rotterdam als concept?
Super! Ik vind dat dit meer bekend moet worden bij mensen.

Tot slot: waar ben je op dit moment mee bezig?
Binnenkort komt er een nieuw kinderboek uit van de hond Fred: Fred in de haven. En staan er nieuwe Six Strings Sessions gepland in het nieuwe jaar, heerlijke gitaarshows. Ook doe ik veel kindervoorstellingen en presentaties.

Meer info over Joris Lutz vind je op jorislutz.nl
Meer info over de Baby & Peuter Kunstsalon op zondag 16 juni vind je hier.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Beïnvloedt de smaak op de tong jouw keuze voor een kunstwerk? Vind jij een werk aantrekkelijker als je er ook iets bij proeft? Ervaar het zelf tijdens onze Food Kunstsalon op 30 juni a.s.

We zijn superblij dat Chefkok London Loy (tv chef Koffietijd, RTL 4) deze middag op culinair vlak zal hosten. Hij is onlangs onze kunstcollectie ingedoken en neemt je tijdens deze Food Kunstsalon mee in zijn culinaire verbeelding van drie kunstwerken uit onze collectie.

Londons kookstijl is modern met onvervalste ingredienten. Het is een dans van streetfood en fine dining met een exotische caribisch en Aziatische  twist. Juist die combinatie maakt zijn gerechten interessant. Zoet, zuur en pittig zijn zijn middle name.

Uiteraard wordt er bij ieder gerecht een bijpassend glas wijn ingeschonken door Terroir wijnen.

Over Chefkok London Loy
Naast al het keukengeweld ontplooit Loy zich voor de camera als TV-kok. Zo is hij tv chef bij het dagelijkse programma Koffietijd op RTL 4 en was hij te zien op 24Kitchen in de Food Truck Challenge, nam hij deel aan de RTL5 Top Chef Academie 2017 en was hij te horen als kookdeskundige bij o.a. FUNX.

Maar hij heeft nog meer verrassende kwaliteiten, zo was hij te zien als Dancing Chef in DANCE DANCE DANCE 2018 op RTL4 waar hij samen met kookbuddy Miljuschka Witzenhausen een koppel vormt.

Liefde voor eten, liefde voor leven! Lobi to food!

FOOD KUNSTSALON
Zondag 30 juni 2019
15.00 – 17.00 uur (inloop vanaf 14.30 uur)

Leden hebben gratis toegang tot de Food Kunstsalon. Meld je aan via danielle@kunstuitleenrotterdam.nl en vermeld met hoeveel personen je aanwezig bent (max 2 per lidmaatschap).

Niet leden betalen 10 euro. Tickets zijn hier te bestellen.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Een inspirerende zondagochtend voor de allerkleinsten en hun ouders!

Kom naar ons Baby & Peuter Kunstfestival (0-5 jr) met muziek, workshops en kunst tours! Baby’s vanaf vier maanden oud kunnen hun favoriete kunstwerk uitkiezen. Een superleuk familie uitje voor jonge gezinnen op misschien wel de eerste vaderdag.

Vorig jaar organiseerden we een Kinderkunstsalon waarin baby’s en peuters een kunstwerk voor thuis mochten uitzoeken. Dit bleek een groot succes en daarom organiseren we het dit jaar weer in de vorm van een Kunstfestival met creatieve workshops en live muziek. Ook hebben we kunstenaar Jelmer Konjo gevraagd een goodiebag en een button te ontwerpen die iedereen* mee naar huis krijgt!

Welke kunstwerken zouden de allerkleinsten aanspreken? Ondanks dat jonge kinderen zich nog niet kunnen uitspreken, betekent het niet dat zij geen esthetische voorkeuren hebben. Dat ‘vertellen’ ze ons met hun lichaamstaal. Baby’s fixeren zich bijvoorbeeld op een detail, glimlachen, proberen een werk aan te raken of draaien resoluut hun hoofd weg. Ouders krijgen tijdens de Kunstsalon handvatten hoe ze met jonge kinderen naar kunst kunnen kijken

❋ ❋ ❋ Wat is er allemaal te doen? ❋ ❋ ❋
✎ Doe mee aan een van de minitours door onze expo en laat jouw kleine kunstliefhebber een favo kunstwerk uitkiezen!
✎ Maak een speciale Milestonekaart “Mijn eerste kunstwerk” met jouw baby / peuter en het favo kunstwerk. Een mooi aandenken!
✎ Versier een selfie fotolijstje (vanaf 2 jr) en verras vader met jouw selfie erin
✎ Nijntje in de Mix! Dans mee op de tunes van een echte dj op onze minidisco dansvloer ♬
✎ Ontvang een goedgevulde limited edition goodiebag en een button ontworpen door kunstenaar Jelmer Konjo

❋ ❋ ❋ Programma ❋ ❋ ❋
10.30 uur Inloop
10.45 uur Start minitours
11.00 uur Workshops (doorlopend)
12.00 uur Nijntje in de mix: dansen!
13.00 uur Einde

❋ ❋ ❋ Praktisch ❋ ❋ ❋
✎ Er is een verschoonkussen aanwezig.
✎ Voor papa en mama zorgen wij voor koffie en thee met wat lekkers.
✎ Voor kinderen hebben we water en gezonde koekjes van De Kleine Keuken en Ella’s Kitchen
✎ Wil je het favo kunstwerk van jouw kind mee naar huis nemen? Dat kan gelijk geregeld worden!

❋ ❋ ❋ Tickets ❋ ❋ ❋
Een ticket van 7,50 euro koop je voor 1 kind. Ouders hoeven voor zichzelf geen ticket te kopen. *
Bestel hier je tickets.
Er is beperkt plek dus wacht niet te lang met het kopen van een ticket!

* je ontvangt 1 limited edition goodiebag per gekocht ticket

FacebookFacebook
instagraminstagram

De meeste kunstwerken uit onze collectie vind je terug in onze online catalogus. Er zijn echter ook werken die niet online te vinden zijn, maar wel in onze collectie zitten. Prachtige werken die het verdienen om gezien te worden. Misschien wel aan de wand van jouw muur?

Daarom hebben wij nu de terugkerende mini tentoonstelling EXPO ONLY in het leven geroepen. Met steeds wisselende werken die alleen en exclusief in onze expo te zien zijn. Deze maand vind je hier o.a. werken van kunstenaars Joep van Lieshout, Anneke Auer, H. Koetsier en H.J. de Bouter.

Nieuwsgierig naar een van deze kunstwerken? Kom langs!

FacebookFacebook
instagraminstagram

In verband met de feestdagen in april en mei zijn wij gesloten op de de volgende dagen:

Zaterdag 27 april: gehele dag gesloten i.v.m. Koningsdag
Donderdag 30 mei: gehele dag gesloten i.v.m. Hemelvaartsdag

Mocht je op deze dagen toch wat inspiratie uit onze collectie willen opdoen, blader dan eens door onze online catalogus.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Rotterdam verandert. Waar in de jaren ’90 nog de schippersvrouwen over de uitgestorven kades van de Maashaven liepen, wordt nu in moordend tempo aan de nieuwe stad gewerkt. En fotograaf Otto Snoek vindt daar wat van. Onlangs dook hij in zijn archief en verkocht hij vier foto’s uit vervlogen tijden aan Kunstuitleen Rotterdam. Deze foto’s zijn vanaf nu te leen – en dat is precies waarom Patrick Kooiman in deze editie van Work Art | Play Art weer eens met hem afsprak. Ze kozen voor een koffiezaak op de Meent, waar ooit de treinen met een oorverdovende herrie over het luchtspoor reden.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)

Wat leuk om je een paar jaar later weer te interviewen!
Bij ons vorige interview hadden we het vooral over de mensen die ik op straat fotografeer. Daar ben ik bekend mee geworden. Ook Kunstuitleen Rotterdam heeft aardig wat van dat soort straatfoto’s in de uitleencollectie. Het zijn, zeg maar, de foto’s die ik met mijn ene oog maak. Dit jaar zijn vier totaal andere werken aan de uitleencollectie toegevoegd. Die heb ik met mijn andere oog gemaakt. Ze komen uit een serie panoramafoto’s die ik in 1993 maakte, vlak voordat de nieuwe spoortunnel openging. Iedereen wilde daarin fotograferen, terwijl ik juist de noodzaak voelde het oude luchtspoor vast te leggen. Dat vond ik een veel interessanter en serieuzer onderwerp. In de dagen voordat het viaduct werd afgebroken, reden er geen treinen meer. Dit is mijn kans, dacht ik toen. Het was ook zo’n bijzonder gezicht. Ik ben doorgegaan met fotograferen tot alles was afgebroken en de laatste spijker was opgeruimd. De foto’s die ik toen maakte hebben 25 jaar op de plank gelegen. Je kunt je werk niet altijd direct beoordelen, soms moet daar tijd overheen gaan.

Wat maakte dat je zoveel jaar later opnieuw naar die oude foto’s ging kijken?
De aanleiding was de restauratie van De Hef in 2016. Met de foto’s die ik uitkoos, heeft Galerie Wind op het Noordereiland nog een mooie expositiegeorganiseerd. Daar is ook een boek van uitgegeven. Tijdens het uitspitten kwam ik erachter dat ik genoeg materiaal had voor nóg een boek, maar dan over de tijdsgeest van heel de stad in de jaren ’90. In die tijd moest het oude Rotterdam wijken voor het nieuwe Rotterdam. Vooral de Kop van Zuid moest eraan geloven, daar werd een heel nieuw stratenplan overheen gelegd – alsof het gebombardeerd was. In de stad gebeurt dat nu ook. Ik kan me nog herinneren dat ik een foto maakte van de PTT-toren die hier verderop in de jaren ’70 werd gebouwd. En ik heb hem ook weer zien weggaan. Dat is nou de levensduur van een gebouw hier in Rotterdam, denk ik dan.


Otto Snoek – Zonder titel (uitgeleend)

Het valt me op dat bijna al je foto’s uit die tijd in zwart-wit zijn. Was dat een bewuste keuze?
Zwart-wit had ik vanaf het begin goed in de hand. Ik doe alles zelf, van opname tot afdruk. Met niet-commercieel werk fotografeer ik nog steeds analoog. Fotograferen met film geeft je werk een signatuur, een soort subjectiviteit. Dat valt me keer op keer op wanneer ik in mijn archief duik.

Hoeveel negatieven heb je in je archief?
Dat valt reuze mee. Ik selecteer al tijdens het kijken, dus nog voordat ik op de knop druk. Ik werk altijd met film waarmee ik maar 8 foto’s kon maken. Daarmee voorkom ik dat ik thuis van alles moet uitzoeken. Gek zou ik daarvan worden. Bovendien heb ik er een hekel aan om uren in mijn doka door te brengen, dus ik wil zo min mogelijk foto’s ontwikkelen.

Hoe ben je eigenlijk begonnen met fotograferen?
Als kind had ik de helderheid van geest om op de middelbare school foto’s in de klas te maken. Ik fotografeerde dan niet een stel jongens naast elkaar in de schoolbanken, maar juist iemand die aantekeningen op het bord stond te maken. Mijn wereld is stukje bij beetje uitgebreid. Eerst fotografeerde ik in de woonkamer, toen het plein voor de deur en uiteindelijk mocht ik het hele Noordereiland over. Dat is waar ik ben opgegroeid. Toen ik eenmaal het eiland af mocht, leerde ik Rotterdam tot in de uithoeken kennen. Dan reed ik een bus- of tramlijn helemaal van begin tot einde uit. Uiteindelijk heb ik in heel Europa gefotografeerd. Nu vond ik het weer tijd om me op Rotterdam te concentreren.


Otto Snoek – Zonder titel (uitgeleend)

Wat maakt dat je je nu weer op Rotterdam focust?
Net als 20 jaar geleden verandert er op dit moment van alles. Destijds was Rotterdam nog een stad die het niet zo goed getroffen had. De stad was chronisch lelijk en de bevolking chronisch bot. De schraalheid uit die tijd vind ik achteraf heel aandoenlijk.

Ben je nostalgisch?
Ja, ik denk het wel. Maar je mag je niet zover zinken in nostalgie dat je erin verzuipt. De Erasmusbrug is het symbool van het nieuwe Rotterdam, maar ik heb er geen affiniteit mee.  Op de Kop van Zuid heersen nu totaal andere normen en waarden. Als ik nu door de stad loop, voel ik me een buitenstaander. Het gaat ook met zo’n snelheid nu. En ik weet zeker dat over 20 jaar weer alles helemaal anders is.

Dat zie je op dit moment in meer steden, he?
Ja, dat klopt. Ik heb onlangs een artist in residence kunnen doen in Dresden. Die stad is vlak voor het einde van de oorlog nog even platgegooid om de Russen te intimideren. Met mijn ouders is het bombardement van Rotterdam nog altijd onderwerp van gesprek. Elke week hebben we het wel over iets wat is verbonden met de oorlog. Dat zal in Dresden ook nog vaak zo gaan. In Dresden heb ik zowel straatfoto’s van mensen als panoramafoto’s gemaakt. Met mijn ene oog fotografeerde ik aanhangers van Pegida, de rechtse beweging die in die stad ooit begon. In Duitsland is Pegida alweer een over zijn hoogtepunt heen, behalve in Dresden. Daar protesteert nog steeds elke maandagavond 3.000 man bij de Frauenkirche. Met mijn andere oog fotografeerde ik de verlatenheid in de straten waar de geest van vervlogen tijden nog rondwaart. Ten tijde van de DDR zal het er niet veel anders uitgezien hebben. De buitenwijken van Dresden lijken een beetje op Ommoord. Dat laat zich goed rijmen. Al met al wordt het een mooi boek. Hierna ga ik iets soortgelijks doen, maar dan met Amsterdam en Sint-Petersburg. Zo lang het leuk blijft, ga ik ermee door!

FacebookFacebook
instagraminstagram

In een half uurtje even je kunstkennis bijspijkeren? Vanaf zaterdag 13 april a.s. introduceren wij een nieuw concept in samenwerking met kunsthistorica Carla Hendriks.

Wij halen de pareltjes uit onze collectie naar boven. Carla neemt je in een half uurtje mee door het leven en de werken van de kunstenaar die centraal staat. De eerste editie van Uitgelicht op 13 april a.s. staat in het teken van kunstenaar Kees Timmer. Ontvangst is met koffie en thee. Toegang voor onze leden is gratis.

Kees Timmer Uitgelicht
13 april 2019
Aanvang: 13.00 uur
Duur: 30 minuten
Expo Kunstuitleen Rotterdam

Aanmelden
Wil je hier bij zijn? Meld je van tevoren aan bij danielle@kunstuitleenrotterdam.nl. Dan weten wij op hoeveel deelnemers we kunnen rekenen.

Over Kees Timmer
Er zijn kunstenaars die het verdienen om telkens weer herontdekt te worden. Zo ook Kees Timmer (1903-1978). Geliefd onder kunstenaars en kenners. Door zijn eigenzinnige verbeelding van mens & dier is Timmer niet makkelijk te plaatsen in de Nederlandse kunstgeschiedenis van de 20ste-eeuw. Zijn kleurrijke, humoristische werken hebben soms een donkere toon. De door Timmer geportretteerde dieren hebben vaak menselijke trekjes. Timmer houdt je een spiegel voor en in dat spiegelbeeld herken je wellicht meer van jezelf dan je lief is (Bron: Museum More)

FacebookFacebook
instagraminstagram

Het is al weer een paar weken geleden, maar we willen graag nog deze aftermovie met jullie delen. Gemaakt door Het Nieuwe Kijken, Mediacollege Amsterdam.

Nog een keer nagenieten van de Museumnacht 010!

FacebookFacebook
instagraminstagram

Kun je ontwerper blijven als je ineens blind wordt? Dat is de vraag waar Simon Dogger het antwoord op moest vinden toen hij tijdens zijn studie aan de Design Academy in Eindhoven door een hersenvliesontsteking in één keer zijn zicht verloor. Simon ging niet bij de pakken neer zitten. Hij overtuigde zijn docenten dat hij nog gewoon kon afstuderen – en zo geschiedde. Tijdens zijn herstel ontmoette Simon zijn levenspartner Rieja, een innemende Amsterdamse dansstudiohouder met wie hij samen revalideerde en van wie het leven ook volledig op zijn kop stond. Ze kregen een relatie en wonen inmiddels samen in Strijp-S, het kloppende hart van de designgemeenschap in Eindhoven. Als non-visual ontwerper staat Simon Dogger op het punt om internationaal door te breken – en op zondag 31 maart vertelt hij over zijn werk tijdens de Multi Zintuigelijke Kunstsalon. Speciaal voor Work Art | Play Art vertelt Patrick Kooiman hoe hij deze bijzondere man én vrouw heeft leren kennen.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)


Simon Dogger en Patrick Kooiman ruilden tijdens hun eerste ontmoeting van bril en lieten er deze foto van maken. 

Toeval bestaat niet. Dat bleek maar weer eens toen ik tijdens de laatste editie van Dutch Design Week kon deelnemen aan een twee uur durende speeddatingsessie tussen een groep van 30 internationale designschrijvers en een net zo grote groep van jonge ontwerpers. De sfeer was rommelig. Waar staan de drankjes? Wie gaat bij wie zitten? In al die gezellige lawaaierigheid kreeg ik oogcontact met een vrouw met een hippe donkere bril. Ze stond een beetje verloren in de menigte, samen met een blinde man en zijn geleidenhond. “Zullen wij daar maar samen beginnen?”, gebaarde ik haar. Omdat ik niet zo lekker hoor met mijn rechteroor, stelde ik voor dat we buiten gingen zitten. En waarom ook niet? Het herfstzonnetje scheen en we waren allemaal wel toe aan wat rust om ons heen. De speeddating vergaten we maar even. Simon vertelde over zijn werk, Rieja over haar roerige verleden, en ik? Ik was gefascineerd, voelde me geraakt en realiseerde me hoeveel wij als ziende mensen de wereld om ons heen voor lief nemen. Hoe vanzelfsprekend het is om te weten wat er om je heen gebeurt. Hoe je zonder nadenken je vork in eten steekt en het zonder morsen in je mond stopt. En hoe we de gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen van degene die tegenover ons zit.

Die non-verbale communicatie was met Simon niet mogelijk – maar daar had hij wat op bedacht. Het was de Emotiefluisteraar, het project waarmee hij in 2017 afstudeerde. Nu viel het me op! Simon droeg een bril met een subtiel ingebouwde camera naast het rechterglas. Hij legde me uit dat de camera de basisemoties leest, die elk mens heeft: angst, blijdschap, boosheid, bedroefdheid, verrassing en walging. Een speciaal ontwikkelde smartphone-app zendt het signaal van de bril naar een rond metalen voorwerp ter grootte van een fietsbel dat de gebruiker in zijn hand houdt. Deze Emotiefluisteraar duidt met trillingen op verschillende plekken aan hoe de ander zich voelt. Wat een poëtische oplossing voor een probleem waarmee elke blinde geconfronteerd wordt! De Emotiefluisteraar die Simon me liet zien was nog een prototype. Een werkende versie van de EF, zoals Simon hem noemt, wordt op dit moment getest door de Universiteit van Amsterdam. Pas daarna kan het op de markt komen. En zelfs dan zal het de vraag zijn hoe groot de doelgroep is voor dit bijzondere product.

Maar zoals een goed ontwerper betaamt, heeft Dogger zijn geld gelukkig niet op één paard gezet. Met Tik-Tik, een navigatiesysteem dat zowel zienden als niet-zienden door een gebouw kan leiden, moet de verdiende internationale doorbraak van deze ontwerper eindelijk gaan komen. Wat een uitkomst zou het zijn voor de ziekenhuizen of vliegvelden waar we allemaal weleens de weg zijn kwijtgeraakt! Door de plattegronden en afmetingen van elke ruimte goed te archiveren, kunnen dit soort grote instellingen ervoor zorgen dat iedere bezoeker zonder vervelende omwegen terechtkomt waar hij of zij moet zijn. Overigens: Tik-Tik is ook heel geschikt voor musea. Simon Dogger hoopt dat het Van Abbemuseum in Eindhoven als eerste zijn navigatiesysteem in gebruik gaat nemen. Op welke manier je als blinde of slechtziende van kunst kan genieten, is een ander vraagstuk. Als afsluiting van een middag die ik niet snel zal vergeten, vertelde Simon Dogger me dat dit wel degelijk kan. Maar hoe?

Voor het antwoord op deze – en andere vragen – nodigt Kunstuitleen Rotterdam je graag uit voor de Multi Zintuiglijke Kunstsalon op 31 maart. De toegang is gratis voor leden. Geen lid? Geen probleem! Voor € 7,50 kun ook jij erbij zijn. Tot zondag!

FacebookFacebook
instagraminstagram

Kunst kijken doe je met je ogen. Of toch niet? Op zondag 31 maart a.s. verkennen we hoe je kunst kan ‘kijken’ met je andere zintuigen. Hoe beleef je kunst als je er niet naar kunt kijken met je ogen?

Non-visual designer Simon Dogger verloor zijn zicht tijdens zijn studie aan de Design Academy en geeft een performance over multi zintuiglijke kunst. Is het alleen maar zien van kunst een grote beperking voor de meeste mensen omdat je de andere zintuigen niet gebruikt? Hoe kun je kunst eigenlijk ervaren met je andere zintuigen?


Simon Dogger

Elvera van Leeuwen (Oprichter Mikxs) bedenkt creatieve oplossingen voor activiteiten waar mensen met een visuele en/of auditieve beperking niet zonder meer aan kunnen deelnemen. In mei 2018 heeft ze het programma ‘Ongezien’ gelanceerd in Museum Boijmans van Beuningen: een rondleiding voor mensen met een visuele beperking, die iedere maand zeer druk bezocht wordt. Tijdens de kunstsalon wil Elvera graag meer vertellen over het project Ongezien. Wat de rol van Mikxs hierin is en hoe belangrijk het is dat dit op meer plaatsen uitgerold gaat worden.


Elvera van Leeuwen

Designer Chiara Veenstra komt helemaal uit Londen overgevlogen om te vertellen over haar project HUE. “HUE vertaald. HUE heeft controle. HUE zorgt voor beweging. HUE is de combinatie tussen een installatie en een ‘wearable’ die kleur waarneembaar maakt via ritmische vibratie. HUE onderzoekt de grenzen tussen de invloed van biologie en technology op jouw perceptie. 

HUE is gebaseerd op een theoretisch onderzoek naar technologische extensies van het biologische lichaam. Op welke manier beïnvloeden deze onze ondervinding van de wereld om ons heen?

De installatie HUE verwart de bezoeker over wat ze zien, ze kunnen hun eigen ogen niet meer vertrouwen. De ‘wearable’ biedt hiervoor een een vertaling via een nieuwe ‘taal’. Het vertaalt de kleuren naar ritmische vibraties. Iedere kleur heeft zijn eigen ritme, een vertaling van de anders visuele ervaring. De vraagt blijft of deze vertaling in lijn is met jouw eigen perceptie van kleur of met die van de maker?”


HUE installatie van Chiara Veenstra

Tot slot geeft Sanne Hoogeveen (Docent kunsteducatie) een workshop ‘hoe kies ik kunst’. Voor alle aanwezigen die geen visuele beperking hebben en willen weten hoe de ogen op een constructieve manier ingezet kunnen worden.


Workshop ‘hoe kies ik kunst’ 

De Multi Zintuiglijke Kunstsalon
Zondag 31 maart 2019
15.00 – 17.00 uur (inloop vanaf 14.30 uur)
Inclusief een hapje en drankje.

Aanmelden
De Kunstsalon is gratis toegankelijk voor onze leden. Ben je lid en wil je naar de Kunstsalon komen? Meld je aan via danielle@kunstuitleenrotterdam.nl

Tickets
Niet leden betalen 7,50 euro. Tickets zijn hier te koop.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Een unieke kans om zelf een keer in 3D met gerecyclede plastics te schilderen!  Op zaterdag 6 april a.s. organiseren wij samen met kunstenaar Tiwánee van der Horst een eenmalige workshop ‘Controle en Intuïtie – Tekenen in 3D’. Je gaat schilderen in de ruimte met gerecyclede plastics op de door Tiwánee zelf ontwikkelde 3D-print/schildermachine, ANA. Aan het eind van de workshop neem je jouw zelfgemaakte sculptuur mee naar huis.

Onlangs werd Tiwánee door onze vaste blogger Patrick Kooiman geïnterviewd. Daarin vertelde ze hoe zij kunst en architectuur in haar werken samenbrengt. Kunstuitleen Rotterdam heeft een aantal werken van Tiwánee in de collectie opgenomen: een serie ramen. Het interview kun je hier nalezen.


Programma workshop | 6 april 2019

Duur: 2,5 uur voor 6 deelnemers
Start 14.00 uur (inloop vanaf 13.30 uur), Einde 16.30 uur

Voorafgaand aan de workshop vragen we je een kleine thuisopdracht te maken: kies een (dans)beweging uit en vertaal dit naar één lijn op papier, neem deze mee naar de workshop.

Na ontvangst met koffie en wat lekkers krijg je een rondleiding door het atelier en uitleg over de 3D-schildermachine. Daarna ga je aan de slag. Hoe kan de lijn die je hebt getekend een ruimtelijke lijn worden met de 3D-schilder techniek?
Iedereen krijgt de gelegenheid om achter de 3D machine te kruipen en een eigen sculptuur (van ongeveer 10x10x10 cm) te creëren. Het kan overigens mislukken, dat hoort bij het proces. Tot slot evalueren we: hoe vond je het gaan? Is het echt zo moeilijk?

Inschrijven
De kosten voor de workshop zijn 67,50 euro per persoon. Dit is inclusief materiaalkosten. De workshop gaat door bij 6 deelnemers. Er zijn dus maar een heel beperkt aantal plaatsen beschikbaar. Meld je aan via danielle@kunstuitleenrotterdam.nl

Opening Tentoonstelling in HET PLAFOND
Ben je nieuwsgierig naar de workshop en naar het werk van Tiwánee van der Horst? Kom dan naar haar tentoonstelling in HET PLAFOND.

Daar werkt Tiwánee van der Horst op locatie met haar zelf ontwikkelde 3D-print/schildermachine, ANA. Met gerecyclede plastics schildert ze in de ruimte. Tiwánee wijdt zich aan het combineren van kunst en architectuur. Haar droom is om meer kleur te geven aan de wereld door onze gebouwde omgeving op een schilderachtige manier tot stand te laten komen. Bij HET PLAFOND werkt ze aan een kleurrijke installatie aan het plafond, geïnspireerd op het gedachtegoed van Kandinsky. Je bent van harte uitgenodigd naar de opening te komen op 22 maart 2019.

Tentoonstelling: 22 maart t/m 19 mei 2019
Opening: 22 maart van 19:30 – 21:30 uur

Locatie: HET PLAFOND, Gedempte Zalmhaven 761, Rotterdam
Ruimte voor kunst en cultuur in woonhuis van Guus Vreeburg (kunst- en architectuurhistoricus) en Willem Besselink (beeldend kunstenaar).

Meer informatie over Tiwánee van der Horst vind je hier.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Tim Mastik is een man van uitersten. Of het nu gaat om zijn extreme oog voor detail waarmee hij zijn kunst maakt of het fanatisme waarmee hij de klimsport beoefent, Tim gaat all-out. Als tiener begon hij als graffiti artist. Nu is hij de trotse eigenaar van een eigen studio in een oude school in Rotterdam-Noord. Met inkt en papier maakt hij er unieke kunstwerken die herkenbaar uit duizenden zijn. Kunstuitleen Rotterdam kocht er onlangs een paar aan voor de uitleencollectie – en dat is precies de reden waarom Patrick Kooiman onlangs op bezoek ging bij Tim.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)

Voor een kunstenaar van 32 jaar oud heb je een niet-alledaagse levensloop. Hoe zit het precies?
Als kind was ik óf snel afgeleid óf juist heel gefocust. Ik was behoorlijk, kun je wel zeggen. Mijn moeder was daarom al lang blij als ik lekker buiten aan het spelen was of heel rustig binnen zat te tekenen. Van mijn vader heb ik meer de praktische dingen geleerd. Daar heb ik nu als kunstenaar nog steeds veel aan. Hij was een goede lasser en maakte in zijn vrije tijd sculptuurachtige werken met metaal. Thuis staat nog steeds een mooi object van zijn hand. Het is bijna een miniatuur Richard Serra. Hij leerde me ook een mentaliteit aan van ‘gewoon doen’. Trial and error, zeg maar. Dat kwam deze week nog goed van pas toen ik een behoorlijke fout maakte. Het was echt even slikken.

Wat gebeurde er?
Ik maak grids met potlood op papier en vul deze met inkt. Ik was al een week bezig met een nieuwe variant waarbij ik met transparant tape meer dan duizend vlakken moest afplakken. Een tijdrovende klus waar je je hoofd bij moet houden, kun je je voorstellen. Omdat ik net te snel werkte, vergat ik één streep af te plakken waardoor mijn inkt twee keer over hetzelfde stuk ging. Ik heb nu de strakheid van het werk een beetje vertroebeld.

Moet je het nu weggooien?
Ik denk erover na om een nieuwe laag toe te voegen om mijn fout te verbergen. Zo krijgt het misschien een nieuw uitgangspunt.


Volgens mij is dit een perfect bruggetje naar een gebeurtenis die veel impact op je leven lijkt te hebben gehad. Voor de draad ermee!
Als puber met een liefde voor tekenen, raakte ik gefascineerd door de graffiti die ik op straat zag. Eerst ging ik in mijn eentje experimenteren. Dan ging ik taggen met stiften waarvan de inkt al met de eerste regenbui doorliep. Heel amateuristisch, maar ik leerde snel. Ik kwam in contact met mensen die het zich ook bezighielden met graffiti. En ik stak zelf ook wat mensen aan met mijn hobby.

Ik heb altijd het idee dat het bij graffiti niet alleen om de creativiteit gaat, maar ook om de adrenalinekick. Klopt dat een beetje?
Ja, al helemaal wanneer je treinen gaat spuiten of in de metro gaat schrijven terwijl er andere mensen in zitten. Ik weet niet of ik met heel veel trots terugkijk op dat taggen. Met spuitbussen een mooie piece zetten, vond ik dan weer wel leuk. Op huizen heb ik nooit graffiti gespoten. Maar een metro is van een bedrijf, daar had ik toen minder moeite mee. Ik ontwikkelde na een tijdje mijn eigen handtekening, het was toen al een vrij grafisch. Maar pas na mijn straf ging ik me echt met grafische vormgeving bezighouden.

Hoe ben je gesnapt?
Ik ging een keer overdag samen met wat vrienden een trein pakken bij het rangeerterrein van Rotterdam Centraal. Vaak ging dat goed omdat treinen naast elkaar worden neergezet om schoongemaakt te worden. Als je daartussen loopt, word je niet gezien. Maar één keer was dat helaas wel het geval.

En dan zit je ineens in de cel! Wat doet dat met je?
Natuurlijk is het vreemd om ineens in zo’n klein wachtcelletje aan het Doelwater te zitten. In het begin dacht ik nog, we hebben alleen maar wat graffiti gespoten. Ik mocht boeken uitzoeken en kreeg kleding van de bewaarder. Twee keer per dag werd er gelucht. Dan kreeg ik ook twee sigaretten. Dan stond ik daar op de binnenplaats en kon ik precies op de klok van het stadhuis kijken. Een paar oudere gevangenen vroegen me op de eerste dag wat ik had gedaan. We hebben graffiti gespoten, zei ik dan. Oh maar dan ben je morgen vrij, antwoordden ze. Maar op de derde dag vroegen ze me of ik niet wat anders had gedaan – want waarom zou ik anders nog steeds vast zitten? Achteraf bleek dat de politie een voorbeeld wilde stellen. Toen ik uiteindelijk na vier dagen werd vrijgelaten, was mijn moeder blij dat het gebeurd was. Pas nu snap je wat de gevolgen zijn, vond ze. En die gevolgen waren fors. Ik kreeg een taakstraf én een boete van een paar duizend euro. Voor een jongen van 17 is dat heel veel. Inmiddels is het 15 jaar geleden en wil ik er niet teveel meer bij stilstaan.

Wist je waar je na graffiti met je creativiteit naartoe moest?
In het begin niet. Ik bleef nog wel tekenen, maar stak meer energie in sport. Ik koos ervoor om naar het CIOS te gaan, een sportopleiding die behoorlijk zwaar is. Doordeweeks was het volop sporten, op zaterdag had ik een bijbaantje bij La Place en op zondag moest ik ook nog eens mijn taakstraf doen. Ik werd een jaar lang echt geleefd. Door het CIOS kwam ik gelukkig in aanraking met klimmen, een sport waar ik veel van houd. Nadat ik afstudeerde, ging ik in een klimhal werken en besloot ik om daarnaast een vervolgopleiding Communicatie en Multimedia Design te gaan volgen. Zo leerde ik niet alleen concepten te bedenken, maar ook visuele ontwerpen te maken. Van één docent, Jim Boekbinder, heb ik met name veel geleerd. Hij bereidde zijn lessen tot in de puntjes voor en verwachtte dat ook van zijn studenten. Voor de eerste opdracht gaf hij bewust de hele klas een twee. Als jullie denken dat dit voldoende is, zei hij, dan ga ik jullie laten zien dat je vijf keer zo hard moet werken. Hij heeft mijn mentaliteit echt aangedraaid. Mijn opleiding was bijna helemaal digitaal. Wat me daarin enorm frustreerde, is dat telkens wanneer ik een opdracht moest printen de kleuren altijd zo slecht waren. Gelukkig kwam ik via een vriendin – toevallig ook uit de klimwereld – in aanraking met zeefdrukken. Daarmee kon ik eindelijk de kleuren krijgen zoals ik ze altijd wilde. Omdat de studio van die vriendin direct boven Groos zat, kon ik de eerste zeefdruk die ik maakte gelijk in hun winkel verkopen.

Dat balletje ging wel heel snel rollen!
Nee, integendeel! Ik heb er juist snoeihard voor moeten werken. Naast mijn werk als grafisch vormgever, zocht ik iets voor mezelf. Iets waarmee ik uiting kon geven aan de dingen die ik niet in mijn werk kwijt kon. In het begin maakte ik af en toe een zeefdruk. Omdat ik echt kon genieten van het proces en het experiment, ging ik steeds meer tijd in de zeefdrukkerij doorbrengen. Dan was het ineens drie uur ’s nachts – en dat terwijl ik de volgende dag weer gewoon moest werken. Mijn werk ging zich ook ontwikkelen. Ik ging vaker abstract werk maken en meer experimenteren. Zo intuïtief werken was heel bevrijdend na een opleiding waarbij alles vanuit een concept moest. Mijn werk werd tijdens mijn studie zo overgerationaliseerd dat ik soms bij mezelf dacht dat ik niet meer aan het doen was wat ik eigenlijk wilde. Het is veel fijner om nu mijn eigen ding te doen.

Is wat je maakt ook kunst?
Het werk dat ik nu maak, vind ik veel meer kunst dan de dingen waarmee ik een paar jaar geleden begon. Na zeefdrukken heb ik andere methodes aangeleerd om inkt op papier te krijgen. Ik ben ook veel meer aandacht aan het materiaal gaan besteden, zoals inkt die ik zelf meng of speciale soorten papier. Maar ook met die nieuwe technieken en materialen heeft mijn werk nog altijd een bepaald ritme en een balans. Soms mag er ook wel disharmonie zijn, maar vormen patronen wel de basis.

Kunstuitleen Rotterdam heeft een paar van je werken aangekocht. Wat voor werken zijn het?
Voor één van de eerste werken die ik maakte nadat ik was gestopt met zeefdrukken, koos ik voor stempels van linosneden. Ik kwam erachter dat ik de structuur van de inkt op het papier veel interessanter vond dan de stempelafbeelding zelf. Daarom ben ik verder gegaan met het maken van grids van ‘blinde’ linosneden, dus zonder afbeelding. Eén daarvan is nu te leen bij Kunstuitleen Rotterdam. Een ander werk ontstond toen Groos me vroeg om samen met Jochem Rotteveel een duo-expositie te verzorgen. Jochem werkt met tape en dus dacht ik dat het interessant was om daar met en eigen werk met tape op aan te sluiten. Zo gaat dat vaak bij mij. Telkens wanneer ik een expositie heb, probeer ik mezelf met nieuw werk tot een hoger niveau te tillen.

Welke andere kunstenaars bewonder je?
Er zijn er genoeg, maar ik vind het moeilijk om er nu een paar uit te lichten. Wat ik vaak doe, is naar een museum gaan om echt de ervaring te vangen van één enkele kunstenaar. Dat is voor mij alsof er even maar één iemand aan het woord is en iedereen zijn mond moet houden en even heel goed moet luisteren. Dan pas begrijp je een werk – of misschien ook niet. Naar een museum gaan is een beetje een uit de hand gelopen hobby. Ik bepaal zelfs waar ik op vakantie aan de hand van de musea die ik wil bezoeken. Eén tentoonstelling die mij heeft geraakt was Bloemlezing van Ellsworth Kelly in Museum Voorlinden. Helemaal omdat hij Kelly vlak voor de opening overleed. Dat bracht een bepaalde melancholie met zich mee die me altijd bij zal blijven. Ik vind het daarnaast ook interessant om naar podcasts over kunstenaars te luisteren, zoals Kunst is lang. Sommige afleveringen heb ik wel vijf keer geluisterd, zonder persé het werk van de kunstenaar over wie het gaat te kennen. Uiteindelijk vind ik dat het bij kunst meer om de gedachtegang gaat dan om het visuele.

De werken van Tim Mastik zijn nog niet te zien in onze Catalogus. Vraag er naar in onze expo!

FacebookFacebook
instagraminstagram