Auteursarchief: Danielle Huisman

Vanaf deze week is de zomertentoonstelling Art Playground by Jelmer Konjo te zien in onze expo. De Rotterdamse kunstenaar Konjo (1993) maakt naïef, speels en kleurrijk werk waarbij hij gebruik maakt van gelaagdheid, compositie, zijn wereldvisie en een flinke dosis humor. De werken zijn te huur en te koop en exclusief te zien in onze expo. Op zaterdag 14 september organiseren we een finnisage met een meet en greet en een borrel.

Konjo maakt beelden waarin hij op een luchtige manier voor hem belangrijke onderwerpen aankaart. Dit gaat vaak gemixt met een drang naar interactie, tactiliteit en de verhouding tussen toeschouwer en kunstwerk. Hij speelt met verwachtingen binnen een museale setting.

Over de tentoonstelling Art Playground
Als kind teken je of bouw je hele installaties met blokken, klei en andere materialen. Enkel omdat het goed voelt en het je plezier geeft. Je bent constant creatief, vrij en onbegrensd in wat je doet en dat maakt je gelukkig. Als je ouder wordt verdwijnt dit vaak en moet alles waar je veel tijd aan besteed een functie hebben.

Je bent in het midden van je jaar op de werkvloer alweer zo moe dat je droomt van de zomervakantie. Deze zomervakantie wordt dan gezien als de dagen waar je ‘het’ voor doet. Dan voel je jezelf pas weer gelukkig en beloof je jezelf geen stress te hebben. Behalve die twee dagen in de week die wij ‘weekend’ of vrije tijd noemen waar je even uit kan puffen. En voor je het weet zit je alweer op kantoor. 

Jelmer Konjo nodigt je uit om in plaats van alleen te kijken ook te voelen, te bouwen en te tekenen met vormen. Ga zelf eens spelen, zodat je deze zomer toch weer een beetje kan ervaren wat je in je kindertijd misschien bent kwijtgeraakt. 

Onze expo is geopend op donderdag, vrijdag, zaterdag en op afspraak.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze een kunstwerk van zichzelf hebben? Line Klomberg en Jonas Liekens – allebei 22 jaar oud – poseerden als kind voor een fotografisch tweeluik. Jarenlang had Kunstuitleen Rotterdam alleen het portret van Jonas in de collectie, totdat kunstenaar Diederik Klomberg enkele maanden terug het portret van Line, zijn dochter, aan ons schonk.  Toen we de twee foto’s voor het eerst samen zagen, vroegen we ons ineens af: wat is er na al die jaren van die kinderen geworden? We vonden we ze terug – en speciaal voor Work Art | Play Art interviewde Patrick Kooiman de inmiddels volwassen Line en Jonas.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)


SHE – Diederik Klomberg (14 euro p/m)    HE – Diederik Klomberg (14 euro p/m)  

Niet elk kind wordt het onderwerp van een kunstwerk! Hoe liep dat zo bij jullie, Line?
“Voor mij was het niet zo moeilijk. Mijn vader is namelijk de maker ervan. Heel eerlijk gezegd kan ik me er niet veel van herinneren. Ik weet nog wel dat ik niet zoveel zin had om ervoor te poseren. Dat was ook wel logisch, ik was net wakker. Wanneer mensen de foto nu zien, vragen ze me altijd hetzelfde: was je hier stoned of zo? Dat was ik natuurlijk niet, maar mijn vader had wel bedacht dat hij me zou fotograferen nadat ik net uit bed was gekomen.”

Blijkbaar vond je het niet zo spannend dus?
“Nee, niet echt hoor. Ik wist ook niet zo goed wat het zou worden. Het was in de werkkamer thuis en het was zo gebeurd. Ik hoefde volgens mij ook niet heel veel verschillende dingen te doen.”

 
Line (2019)                                                         Jonas (2019)

En hoe liep dat bij jou, Jonas?
“Line en ik zaten bij elkaar op de basisschool. We waren vanaf groep 1 al goede vrienden. Elk jaar stonden we naast elkaar op de klassenfoto. Daarnaast kwamen onze ouders lange tijd bij elkaar over de vloer. Mijn moeder, Katinka Lampe, is ook kunstenaar. Dat schept wel een band. Ik heb vroeger vaak voor haar model gestaan dus heel eerlijk was het voor mij ook niet zo spannend om bij de vader van Line voor een foto te poseren. Ik weet nog wel dat toen we de foto’s voor het eerst zagen, Line het heel vervelend vond hoe ze erop stond. Dat zei ze gelijk. Mijn eigen foto vond ik wel leuk. Wat het bijzonder maakt, is dat de foto’s bewegen als je erlangs loopt.”

Is het net zoals bij zo’n lenticulaire ansichtkaart?
“Dat is het, alleen zijn onze foto’s veel groter natuurlijk! Ik vond mezelf er als een heel stoer jongetje uitzien wanneer ik zo boos keek. Maar door de beweging in de foto sta ik er ook lachend op. Dan zie je heel goed dat ik aan het wisselen was en geen voortanden had. Dat vond ik toen duidelijk minder. Ik kan me vooral de reacties van mensen herinneren die de foto voor het eerst zagen. Tot jaren erna hoorde ik hoe verbaasd iedereen was als ze doorkregen dat mijn foto bewoog.”

Line, wat denk je wanneer je je foto nu terugziet?
“Het doet me denken aan het huis waar ik opgroeide, ook al zie je dat niet op de foto. Ik heb daar goede herinneringen aan. De foto heeft jarenlang bij ons thuis gehangen ook. Later hij op het atelier van mijn vader. Uiteindelijk heeft hij het geschonken aan Kunstuitleen Rotterdam, samen met de foto van Jonas. Nu is het een tweeluik.”

Jouw gezicht heeft via Kunstuitleen Rotterdam inmiddels in veel huizen gehangen. Wat vind je daarvan, Jonas?
“Ik realiseerde me later pas dat er meerdere exemplaren van zijn gemaakt. Bij mijn ouders thuis hangt er nog altijd eentje. Ik hoop dat mensen het zien als een op zichzelf staand kunstwerk en niet als een foto van mij. Ik moet ook zeggen dat ik niet heel veel met kunst bezig ben. Eerder dit jaar rondde ik mijn bachelor Sociale Geografie af, iets heel anders dus.”

Line, wat zou je vader eigenlijk bedoeld hebben met de twee foto’s?
“Oei, dat vind ik moeilijk om in te vullen voor hem. Ik denk dat hij de foto’s maakte omdat kinderen een soort onschuld en eerlijkheid uitstralen. Jonas ziet er met zijn missende voortanden heel ontwapenend uit. Hoe dan ook, houd ik veel van hedendaagse kunst. Zeker als het je op een andere manier naar de wereld laat kijken. Misschien is dat ook wel waarom ik Kunst- en Cultuurwetenschappen heb gestudeerd.”

DE SELECTIE VAN LINE
Stacii Samidin – Societies

Stacii Samidin kende ik al en ik hou wel van zijn werk, vooral de kleuren in zijn foto’s spreken me erg aan. Het houdt mijn aandacht lang vast.

Sylvia B. – Jewel
Sylvia B. vind ik een bijzondere kunstenares. Ik heb vaker werk van haar gezien en het verrast me vrijwel altijd. Het portret van dit meisje vind ik bijzonder omdat het zo fijn getekend is.

Maurice Meewisse en Casper Rila – De Houtwerken
Wat ik grappig vind aan dit werk is dat je in eerste instantie zou denken dat het een schilderij is, maar ik zie dat de techniekgroep fotografie is. Ik vind het een goede foto, omdat ik bijna het bos kan ruiken en voelen als ik er naar kijk.

DE SELECTIE VAN JONAS
Esther Kokmeijer – Mali (Huisje met golfplaatdak) 

Ik vind deze foto interessant door het contrast tussen de felle en vrolijke (rode en gele)kleuren en het ineengezakte en kleurloze dak. Daarnaast lijkt het huis net een puzzel die niet helemaal goed is gelukt.

W.J. Wilschut – Deconstruction
Ik heb dit werk gekozen omdat ik al lange tijd het werk van Hans Wilschut bewonder. Hij heeft hele mooie surrealistische foto’s gemaakt door de jaren heen van gekke plekken. De foto zelf vind ik vooral mooi omdat het iets beangstigends heeft, maar ook een moderne urban belichting herbergt aan de bovenkant van het werk.

Stacii Samidin – Societies
Dit werk vind ik mooi omdat de kinderen iets ontwapenends in zich heeft, waarbij ze ontzettend lijken te genieten van het feit dat er een (stoere) foto van ze wordt gemaakt. Normaal gesproken zou ik niet zo snel iets thuis ophangen waarbij een persoon je direct aankijkt, maar bij deze foto vind ik dat juist heel mooi.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Op zondag 30 juni organiseerden we een Food Kunstsalon met Chefkok London Loy. Er werd gesmuld, gelachen en natuurlijk veel gepraat over kunst. Wij vroegen Loy of hij als gastcurator een minitentoonstelling voor ons wilde maken. De Chefkok van Ballroom zei ‘ja’ en dook ons kunstdepot in. We voelden hem ook nog even aan de tand over kunst. Zijn Keuze van… is vanaf nu te zien in onze expo en het interview kun je hier lezen.

Jij bent gastcurator van Kunstuitleen Rotterdam en je gaat koken in onze Kunstsalon waarvoor je je favoriete kunstwerken uit onze collectie mocht selecteren. Waarom heb je ja gezegd?
Ik ben gek op kunst, het geeft mijn inspiratie. Het voelt als een soort droom/gedachtenwereld als ik naar kunst kijk. Zelf heb ik verschillende kunstwerken in huis.

Was het lastig om een keuze te maken?
Nee zeker niet, ik heb de keuze echt op gevoel gedaan en heb uitgezocht wat ik echt interessant en mooi vind.

Hoe vond je het om door de collectie te spitten?
Dat was echt zo leuk, nog nooit gedaan natuurlijk, er was echt heel wat moois daar zeg, kon wel uren rondkijken in jullie depot.

Kun je wat vertellen over je keuze?
Scherp-rood, gangster stoer en streetart for life!

Heb je zelf ook kunst in huis? Wat heb je hangen/staan?
Er hangt heel wat van Nadia van Luijk. Een van mijn favoriete werken is een muurschildering van een vliegende hamburger (Skyburger).

Van welke kunst hou je?
Ik hou van kunst die mij laat denken. Dat kan een foto zijn of schilderij.

En wat vind je helemaal niks?
Een extreem druk gekladder werk.

Wat vind je eigenlijk van Kunstuitleen Rotterdam als concept?
Ik vind het een heel leuk concept, als je een werk zat bent kun je het weer inleveren en dan leen je weer wat ander moois. Je leent eigenlijk iets waar je pet naar staat. Smaak verandert dus dan is zo’n Kunstuitleen super interessant en handig.

Tot slot: waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik ben bezig met twee kookboeken. Daarnaast maak ik content (filmpjes) en ga ik leuke workshops geven. Ook staat er een heel mooie ambassadeurschap voor de deur dat in september bekend wordt gemaakt. Verder natuurlijk een nieuw seizoen koffietijd en leuke gerechten maken voor Restaurant Ballroom in Rotterdam, dus druk genoeg… hahahahaah ;))

FacebookFacebook
instagraminstagram

Op vaderdag 16 juni a.s. organiseren we het Baby & Peuter Kunstfestival. Wij vroegen daarom aan acteur, presentator, tekstschrijver en kinderboekenschrijver Joris Lutz of hij als gastcurator een minitentoonstelling voor ons wilde maken.  Lutz zei ‘ja’ en dook onze collectie in. We stelden hem gelijk een paar vragen. Zijn Keuze van… is vanaf nu te zien in onze expo!

Jij bent gastcurator van Kunstuitleen Rotterdam en mag je favoriete kunstwerken uit onze collectie selecteren. Waarom heb je ja gezegd?
Omdat ik kunst mooi en belangrijk vind en omdat er heel veel mooi werk bij jullie zit. Ook omdat ik vereerd ben…

Was het lastig om een keuze te maken?
Zeer lastig. Ik ben er wel 3x doorheen gegaan en wilde niet 2 stukken van 1 kunstenaar kiezen.

Hoe vond je het om door de collectie te spitten?
Heerlijk! Ik zou het iedereen aanraden.

Kun je wat vertellen over je keuze?
Die keuze probeer ik gevoelsmatig te maken. Ik probeer heel snel een reactie op een werk te geven. Daarna ga ik namelijk nadenken en dat doe ik liefst zo kort mogelijk. Je weet toch ook binnen de seconde of je verliefd wordt op iemand?!

Heb je zelf ook kunst in huis?
Ik heb veel werk van mijn opa Anton Rooskens in huis maar ook van Paulus van de Hereplaats. Daarnaast een te gekke poster van Andy Warhol die mijn zus (ondertekend!) uit NY meenam in de jaren ’70.

Van welke kunst hou je?
Ik hou van de laatste ontdekkingen. Laatst was ik bij Museum More in Gorssel en was helemaal verrukt van de collectie die daar te zien was!

En wat vind je helemaal niks?
Dat kan ik slechts vaststellen als ik ervoor sta. Wel een hoop…

Wat vind je eigenlijk van Kunstuitleen Rotterdam als concept?
Super! Ik vind dat dit meer bekend moet worden bij mensen.

Tot slot: waar ben je op dit moment mee bezig?
Binnenkort komt er een nieuw kinderboek uit van de hond Fred: Fred in de haven. En staan er nieuwe Six Strings Sessions gepland in het nieuwe jaar, heerlijke gitaarshows. Ook doe ik veel kindervoorstellingen en presentaties.

Meer info over Joris Lutz vind je op jorislutz.nl
Meer info over de Baby & Peuter Kunstsalon op zondag 16 juni vind je hier.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Beïnvloedt de smaak op de tong jouw keuze voor een kunstwerk? Vind jij een werk aantrekkelijker als je er ook iets bij proeft? Ervaar het zelf tijdens onze Food Kunstsalon op 30 juni a.s.

We zijn superblij dat Chefkok London Loy (tv chef Koffietijd, RTL 4) deze middag op culinair vlak zal hosten. Hij is onlangs onze kunstcollectie ingedoken en neemt je tijdens deze Food Kunstsalon mee in zijn culinaire verbeelding van drie kunstwerken uit onze collectie.

Londons kookstijl is modern met onvervalste ingredienten. Het is een dans van streetfood en fine dining met een exotische caribisch en Aziatische  twist. Juist die combinatie maakt zijn gerechten interessant. Zoet, zuur en pittig zijn zijn middle name.

Uiteraard wordt er bij ieder gerecht een bijpassend glas wijn ingeschonken door Terroir wijnen.

Over Chefkok London Loy
Naast al het keukengeweld ontplooit Loy zich voor de camera als TV-kok. Zo is hij tv chef bij het dagelijkse programma Koffietijd op RTL 4 en was hij te zien op 24Kitchen in de Food Truck Challenge, nam hij deel aan de RTL5 Top Chef Academie 2017 en was hij te horen als kookdeskundige bij o.a. FUNX.

Maar hij heeft nog meer verrassende kwaliteiten, zo was hij te zien als Dancing Chef in DANCE DANCE DANCE 2018 op RTL4 waar hij samen met kookbuddy Miljuschka Witzenhausen een koppel vormt.

Liefde voor eten, liefde voor leven! Lobi to food!

FOOD KUNSTSALON
Zondag 30 juni 2019
15.00 – 17.00 uur (inloop vanaf 14.30 uur)

Leden hebben gratis toegang tot de Food Kunstsalon. Meld je aan via danielle@kunstuitleenrotterdam.nl en vermeld met hoeveel personen je aanwezig bent (max 2 per lidmaatschap).

Niet leden betalen 10 euro. Tickets zijn hier te bestellen.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Een inspirerende zondagochtend voor de allerkleinsten en hun ouders!

Kom naar ons Baby & Peuter Kunstfestival (0-5 jr) met muziek, workshops en kunst tours! Baby’s vanaf vier maanden oud kunnen hun favoriete kunstwerk uitkiezen. Een superleuk familie uitje voor jonge gezinnen op misschien wel de eerste vaderdag.

Vorig jaar organiseerden we een Kinderkunstsalon waarin baby’s en peuters een kunstwerk voor thuis mochten uitzoeken. Dit bleek een groot succes en daarom organiseren we het dit jaar weer in de vorm van een Kunstfestival met creatieve workshops en live muziek. Ook hebben we kunstenaar Jelmer Konjo gevraagd een goodiebag en een button te ontwerpen die iedereen* mee naar huis krijgt!

Welke kunstwerken zouden de allerkleinsten aanspreken? Ondanks dat jonge kinderen zich nog niet kunnen uitspreken, betekent het niet dat zij geen esthetische voorkeuren hebben. Dat ‘vertellen’ ze ons met hun lichaamstaal. Baby’s fixeren zich bijvoorbeeld op een detail, glimlachen, proberen een werk aan te raken of draaien resoluut hun hoofd weg. Ouders krijgen tijdens de Kunstsalon handvatten hoe ze met jonge kinderen naar kunst kunnen kijken

❋ ❋ ❋ Wat is er allemaal te doen? ❋ ❋ ❋
✎ Doe mee aan een van de minitours door onze expo en laat jouw kleine kunstliefhebber een favo kunstwerk uitkiezen!
✎ Maak een speciale Milestonekaart “Mijn eerste kunstwerk” met jouw baby / peuter en het favo kunstwerk. Een mooi aandenken!
✎ Versier een selfie fotolijstje (vanaf 2 jr) en verras vader met jouw selfie erin
✎ Nijntje in de Mix! Dans mee op de tunes van een echte dj op onze minidisco dansvloer ♬
✎ Ontvang een goedgevulde limited edition goodiebag en een button ontworpen door kunstenaar Jelmer Konjo

❋ ❋ ❋ Programma ❋ ❋ ❋
10.30 uur Inloop
10.45 uur Start minitours
11.00 uur Workshops (doorlopend)
12.00 uur Nijntje in de mix: dansen!
13.00 uur Einde

❋ ❋ ❋ Praktisch ❋ ❋ ❋
✎ Er is een verschoonkussen aanwezig.
✎ Voor papa en mama zorgen wij voor koffie en thee met wat lekkers.
✎ Voor kinderen hebben we water en gezonde koekjes van De Kleine Keuken en Ella’s Kitchen
✎ Wil je het favo kunstwerk van jouw kind mee naar huis nemen? Dat kan gelijk geregeld worden!

❋ ❋ ❋ Tickets ❋ ❋ ❋
Een ticket van 7,50 euro koop je voor 1 kind. Ouders hoeven voor zichzelf geen ticket te kopen. *
Bestel hier je tickets.
Er is beperkt plek dus wacht niet te lang met het kopen van een ticket!

* je ontvangt 1 limited edition goodiebag per gekocht ticket

FacebookFacebook
instagraminstagram

De meeste kunstwerken uit onze collectie vind je terug in onze online catalogus. Er zijn echter ook werken die niet online te vinden zijn, maar wel in onze collectie zitten. Prachtige werken die het verdienen om gezien te worden. Misschien wel aan de wand van jouw muur?

Daarom hebben wij nu de terugkerende mini tentoonstelling EXPO ONLY in het leven geroepen. Met steeds wisselende werken die alleen en exclusief in onze expo te zien zijn. Deze maand vind je hier o.a. werken van kunstenaars Joep van Lieshout, Anneke Auer, H. Koetsier en H.J. de Bouter.

Nieuwsgierig naar een van deze kunstwerken? Kom langs!

FacebookFacebook
instagraminstagram

In verband met de feestdagen in april en mei zijn wij gesloten op de de volgende dagen:

Zaterdag 27 april: gehele dag gesloten i.v.m. Koningsdag
Donderdag 30 mei: gehele dag gesloten i.v.m. Hemelvaartsdag

Mocht je op deze dagen toch wat inspiratie uit onze collectie willen opdoen, blader dan eens door onze online catalogus.

FacebookFacebook
instagraminstagram

Rotterdam verandert. Waar in de jaren ’90 nog de schippersvrouwen over de uitgestorven kades van de Maashaven liepen, wordt nu in moordend tempo aan de nieuwe stad gewerkt. En fotograaf Otto Snoek vindt daar wat van. Onlangs dook hij in zijn archief en verkocht hij vier foto’s uit vervlogen tijden aan Kunstuitleen Rotterdam. Deze foto’s zijn vanaf nu te leen – en dat is precies waarom Patrick Kooiman in deze editie van Work Art | Play Art weer eens met hem afsprak. Ze kozen voor een koffiezaak op de Meent, waar ooit de treinen met een oorverdovende herrie over het luchtspoor reden.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)

Wat leuk om je een paar jaar later weer te interviewen!
Bij ons vorige interview hadden we het vooral over de mensen die ik op straat fotografeer. Daar ben ik bekend mee geworden. Ook Kunstuitleen Rotterdam heeft aardig wat van dat soort straatfoto’s in de uitleencollectie. Het zijn, zeg maar, de foto’s die ik met mijn ene oog maak. Dit jaar zijn vier totaal andere werken aan de uitleencollectie toegevoegd. Die heb ik met mijn andere oog gemaakt. Ze komen uit een serie panoramafoto’s die ik in 1993 maakte, vlak voordat de nieuwe spoortunnel openging. Iedereen wilde daarin fotograferen, terwijl ik juist de noodzaak voelde het oude luchtspoor vast te leggen. Dat vond ik een veel interessanter en serieuzer onderwerp. In de dagen voordat het viaduct werd afgebroken, reden er geen treinen meer. Dit is mijn kans, dacht ik toen. Het was ook zo’n bijzonder gezicht. Ik ben doorgegaan met fotograferen tot alles was afgebroken en de laatste spijker was opgeruimd. De foto’s die ik toen maakte hebben 25 jaar op de plank gelegen. Je kunt je werk niet altijd direct beoordelen, soms moet daar tijd overheen gaan.

Wat maakte dat je zoveel jaar later opnieuw naar die oude foto’s ging kijken?
De aanleiding was de restauratie van De Hef in 2016. Met de foto’s die ik uitkoos, heeft Galerie Wind op het Noordereiland nog een mooie expositiegeorganiseerd. Daar is ook een boek van uitgegeven. Tijdens het uitspitten kwam ik erachter dat ik genoeg materiaal had voor nóg een boek, maar dan over de tijdsgeest van heel de stad in de jaren ’90. In die tijd moest het oude Rotterdam wijken voor het nieuwe Rotterdam. Vooral de Kop van Zuid moest eraan geloven, daar werd een heel nieuw stratenplan overheen gelegd – alsof het gebombardeerd was. In de stad gebeurt dat nu ook. Ik kan me nog herinneren dat ik een foto maakte van de PTT-toren die hier verderop in de jaren ’70 werd gebouwd. En ik heb hem ook weer zien weggaan. Dat is nou de levensduur van een gebouw hier in Rotterdam, denk ik dan.


Otto Snoek – Zonder titel (uitgeleend)

Het valt me op dat bijna al je foto’s uit die tijd in zwart-wit zijn. Was dat een bewuste keuze?
Zwart-wit had ik vanaf het begin goed in de hand. Ik doe alles zelf, van opname tot afdruk. Met niet-commercieel werk fotografeer ik nog steeds analoog. Fotograferen met film geeft je werk een signatuur, een soort subjectiviteit. Dat valt me keer op keer op wanneer ik in mijn archief duik.

Hoeveel negatieven heb je in je archief?
Dat valt reuze mee. Ik selecteer al tijdens het kijken, dus nog voordat ik op de knop druk. Ik werk altijd met film waarmee ik maar 8 foto’s kon maken. Daarmee voorkom ik dat ik thuis van alles moet uitzoeken. Gek zou ik daarvan worden. Bovendien heb ik er een hekel aan om uren in mijn doka door te brengen, dus ik wil zo min mogelijk foto’s ontwikkelen.

Hoe ben je eigenlijk begonnen met fotograferen?
Als kind had ik de helderheid van geest om op de middelbare school foto’s in de klas te maken. Ik fotografeerde dan niet een stel jongens naast elkaar in de schoolbanken, maar juist iemand die aantekeningen op het bord stond te maken. Mijn wereld is stukje bij beetje uitgebreid. Eerst fotografeerde ik in de woonkamer, toen het plein voor de deur en uiteindelijk mocht ik het hele Noordereiland over. Dat is waar ik ben opgegroeid. Toen ik eenmaal het eiland af mocht, leerde ik Rotterdam tot in de uithoeken kennen. Dan reed ik een bus- of tramlijn helemaal van begin tot einde uit. Uiteindelijk heb ik in heel Europa gefotografeerd. Nu vond ik het weer tijd om me op Rotterdam te concentreren.


Otto Snoek – Zonder titel (uitgeleend)

Wat maakt dat je je nu weer op Rotterdam focust?
Net als 20 jaar geleden verandert er op dit moment van alles. Destijds was Rotterdam nog een stad die het niet zo goed getroffen had. De stad was chronisch lelijk en de bevolking chronisch bot. De schraalheid uit die tijd vind ik achteraf heel aandoenlijk.

Ben je nostalgisch?
Ja, ik denk het wel. Maar je mag je niet zover zinken in nostalgie dat je erin verzuipt. De Erasmusbrug is het symbool van het nieuwe Rotterdam, maar ik heb er geen affiniteit mee.  Op de Kop van Zuid heersen nu totaal andere normen en waarden. Als ik nu door de stad loop, voel ik me een buitenstaander. Het gaat ook met zo’n snelheid nu. En ik weet zeker dat over 20 jaar weer alles helemaal anders is.

Dat zie je op dit moment in meer steden, he?
Ja, dat klopt. Ik heb onlangs een artist in residence kunnen doen in Dresden. Die stad is vlak voor het einde van de oorlog nog even platgegooid om de Russen te intimideren. Met mijn ouders is het bombardement van Rotterdam nog altijd onderwerp van gesprek. Elke week hebben we het wel over iets wat is verbonden met de oorlog. Dat zal in Dresden ook nog vaak zo gaan. In Dresden heb ik zowel straatfoto’s van mensen als panoramafoto’s gemaakt. Met mijn ene oog fotografeerde ik aanhangers van Pegida, de rechtse beweging die in die stad ooit begon. In Duitsland is Pegida alweer een over zijn hoogtepunt heen, behalve in Dresden. Daar protesteert nog steeds elke maandagavond 3.000 man bij de Frauenkirche. Met mijn andere oog fotografeerde ik de verlatenheid in de straten waar de geest van vervlogen tijden nog rondwaart. Ten tijde van de DDR zal het er niet veel anders uitgezien hebben. De buitenwijken van Dresden lijken een beetje op Ommoord. Dat laat zich goed rijmen. Al met al wordt het een mooi boek. Hierna ga ik iets soortgelijks doen, maar dan met Amsterdam en Sint-Petersburg. Zo lang het leuk blijft, ga ik ermee door!

FacebookFacebook
instagraminstagram

In een half uurtje even je kunstkennis bijspijkeren? Vanaf zaterdag 13 april a.s. introduceren wij een nieuw concept in samenwerking met kunsthistorica Carla Hendriks.

Wij halen de pareltjes uit onze collectie naar boven. Carla neemt je in een half uurtje mee door het leven en de werken van de kunstenaar die centraal staat. De eerste editie van Uitgelicht op 13 april a.s. staat in het teken van kunstenaar Kees Timmer. Ontvangst is met koffie en thee. Toegang voor onze leden is gratis.

Kees Timmer Uitgelicht
13 april 2019
Aanvang: 13.00 uur
Duur: 30 minuten
Expo Kunstuitleen Rotterdam

Aanmelden
Wil je hier bij zijn? Meld je van tevoren aan bij danielle@kunstuitleenrotterdam.nl. Dan weten wij op hoeveel deelnemers we kunnen rekenen.

Over Kees Timmer
Er zijn kunstenaars die het verdienen om telkens weer herontdekt te worden. Zo ook Kees Timmer (1903-1978). Geliefd onder kunstenaars en kenners. Door zijn eigenzinnige verbeelding van mens & dier is Timmer niet makkelijk te plaatsen in de Nederlandse kunstgeschiedenis van de 20ste-eeuw. Zijn kleurrijke, humoristische werken hebben soms een donkere toon. De door Timmer geportretteerde dieren hebben vaak menselijke trekjes. Timmer houdt je een spiegel voor en in dat spiegelbeeld herken je wellicht meer van jezelf dan je lief is (Bron: Museum More)

FacebookFacebook
instagraminstagram

Het is al weer een paar weken geleden, maar we willen graag nog deze aftermovie met jullie delen. Gemaakt door Het Nieuwe Kijken, Mediacollege Amsterdam.

Nog een keer nagenieten van de Museumnacht 010!

FacebookFacebook
instagraminstagram

Kun je ontwerper blijven als je ineens blind wordt? Dat is de vraag waar Simon Dogger het antwoord op moest vinden toen hij tijdens zijn studie aan de Design Academy in Eindhoven door een hersenvliesontsteking in één keer zijn zicht verloor. Simon ging niet bij de pakken neer zitten. Hij overtuigde zijn docenten dat hij nog gewoon kon afstuderen – en zo geschiedde. Tijdens zijn herstel ontmoette Simon zijn levenspartner Rieja, een innemende Amsterdamse dansstudiohouder met wie hij samen revalideerde en van wie het leven ook volledig op zijn kop stond. Ze kregen een relatie en wonen inmiddels samen in Strijp-S, het kloppende hart van de designgemeenschap in Eindhoven. Als non-visual ontwerper staat Simon Dogger op het punt om internationaal door te breken – en op zondag 31 maart vertelt hij over zijn werk tijdens de Multi Zintuigelijke Kunstsalon. Speciaal voor Work Art | Play Art vertelt Patrick Kooiman hoe hij deze bijzondere man én vrouw heeft leren kennen.

Tekst: Patrick Kooiman (Interiorator)


Simon Dogger en Patrick Kooiman ruilden tijdens hun eerste ontmoeting van bril en lieten er deze foto van maken. 

Toeval bestaat niet. Dat bleek maar weer eens toen ik tijdens de laatste editie van Dutch Design Week kon deelnemen aan een twee uur durende speeddatingsessie tussen een groep van 30 internationale designschrijvers en een net zo grote groep van jonge ontwerpers. De sfeer was rommelig. Waar staan de drankjes? Wie gaat bij wie zitten? In al die gezellige lawaaierigheid kreeg ik oogcontact met een vrouw met een hippe donkere bril. Ze stond een beetje verloren in de menigte, samen met een blinde man en zijn geleidenhond. “Zullen wij daar maar samen beginnen?”, gebaarde ik haar. Omdat ik niet zo lekker hoor met mijn rechteroor, stelde ik voor dat we buiten gingen zitten. En waarom ook niet? Het herfstzonnetje scheen en we waren allemaal wel toe aan wat rust om ons heen. De speeddating vergaten we maar even. Simon vertelde over zijn werk, Rieja over haar roerige verleden, en ik? Ik was gefascineerd, voelde me geraakt en realiseerde me hoeveel wij als ziende mensen de wereld om ons heen voor lief nemen. Hoe vanzelfsprekend het is om te weten wat er om je heen gebeurt. Hoe je zonder nadenken je vork in eten steekt en het zonder morsen in je mond stopt. En hoe we de gezichtsuitdrukkingen kunnen lezen van degene die tegenover ons zit.

Die non-verbale communicatie was met Simon niet mogelijk – maar daar had hij wat op bedacht. Het was de Emotiefluisteraar, het project waarmee hij in 2017 afstudeerde. Nu viel het me op! Simon droeg een bril met een subtiel ingebouwde camera naast het rechterglas. Hij legde me uit dat de camera de basisemoties leest, die elk mens heeft: angst, blijdschap, boosheid, bedroefdheid, verrassing en walging. Een speciaal ontwikkelde smartphone-app zendt het signaal van de bril naar een rond metalen voorwerp ter grootte van een fietsbel dat de gebruiker in zijn hand houdt. Deze Emotiefluisteraar duidt met trillingen op verschillende plekken aan hoe de ander zich voelt. Wat een poëtische oplossing voor een probleem waarmee elke blinde geconfronteerd wordt! De Emotiefluisteraar die Simon me liet zien was nog een prototype. Een werkende versie van de EF, zoals Simon hem noemt, wordt op dit moment getest door de Universiteit van Amsterdam. Pas daarna kan het op de markt komen. En zelfs dan zal het de vraag zijn hoe groot de doelgroep is voor dit bijzondere product.

Maar zoals een goed ontwerper betaamt, heeft Dogger zijn geld gelukkig niet op één paard gezet. Met Tik-Tik, een navigatiesysteem dat zowel zienden als niet-zienden door een gebouw kan leiden, moet de verdiende internationale doorbraak van deze ontwerper eindelijk gaan komen. Wat een uitkomst zou het zijn voor de ziekenhuizen of vliegvelden waar we allemaal weleens de weg zijn kwijtgeraakt! Door de plattegronden en afmetingen van elke ruimte goed te archiveren, kunnen dit soort grote instellingen ervoor zorgen dat iedere bezoeker zonder vervelende omwegen terechtkomt waar hij of zij moet zijn. Overigens: Tik-Tik is ook heel geschikt voor musea. Simon Dogger hoopt dat het Van Abbemuseum in Eindhoven als eerste zijn navigatiesysteem in gebruik gaat nemen. Op welke manier je als blinde of slechtziende van kunst kan genieten, is een ander vraagstuk. Als afsluiting van een middag die ik niet snel zal vergeten, vertelde Simon Dogger me dat dit wel degelijk kan. Maar hoe?

Voor het antwoord op deze – en andere vragen – nodigt Kunstuitleen Rotterdam je graag uit voor de Multi Zintuiglijke Kunstsalon op 31 maart. De toegang is gratis voor leden. Geen lid? Geen probleem! Voor € 7,50 kun ook jij erbij zijn. Tot zondag!

FacebookFacebook
instagraminstagram